H

Hoe is het nu in… Costa Rica?

Costa Rica,  ik denk niet dat ik ooit in een land ben geweest waar de inwoners zo trots op hun eigen land zijn. Op de natuur, die wordt gekoesterd. Op hun overheid, die goed zorgt voor hen en het behoud van deze natuur. Op hun landgenoten, die veerkrachtig en ondernemend zijn, nooit bij de pakken neer gaan zitten en altijd klaar staan om elkaar te helpen. Het is dan ook moeilijk te zien hoe een land, dat voor een belangrijk deel van haar inkomsten afhankelijk is van toerisme, onder de covid-pandemie gebukt gaat. Maar wél met positivisme.

 

Voordat ik naar Costa Rica ging twijfelde ik. Er was op dat moment (oktober 2020) nog niet aangeven dat we niet mochten reizen. En mijn reis was geen gewone vakantie. Ik was uitgenodigd om zelf te ervaren hoe men daar omgaat met Covid en dat veilig reizen ook in tijden van een pandemie mogelijk is. Toch was het een lastige beslissing. Zou ik de mensen daar niet in gevaar brengen door de toenemende besmettingen in Nederland? En welk risico zou ik zelf lopen om ter plaatse een besmetting op te lopen en deze variant vervolgens in Nederland te introduceren?

 

Na uitgebreid overleg met mijn lokale partners ter plaatse kwam ik tot de conclusie dat het risico beperkt was. De situatie in Costa Rica was niet bedreigender dan thuis, de lokale regels (op dat moment) strenger dan in Nederland en uiteindelijk vallen en staan alle maatregelen met ons eigen gedrag. In Costa Rica zou ik, net als thuis, voorzichtig zijn, afstand houden en mijn handen blijven ontsmetten.

 

Ook belangrijk: voor vertrek moest ik worden getest en heb ik er alles aan gedaan om de kans hier besmet te raken te minimaliseren. Daarbij komt dat ik geloof in de protocollen van het Safe Travel certificaat en dat deze goed nageleefd worden. Het kan toch ook niet zo zijn dat een land mij en mijn collega’s trots wil laten zien dat veilig reizen mogelijk moet kunnen zijn en ons tegelijkertijd aan grote risico’s bloot stelt?

 

Meer voorbereidingen

Ik kwam er gelijk achter dat bij het plannen van een reis extra voorbereidingen noodzakelijk zijn. Je moet weten wat de lokale situatie is en aan welke regels je als reiziger moet voldoen. Waar kun je veilig terecht? Wat zijn de lokale coronarichtlijnen? Waaraan moet je voldoen om een land binnen te kunnen komen? Hoe zit het met je verzekering? En wat als je ter plaatse onverhoopt toch besmet blijkt te zijn met corona?

 

Alleen al om deze reden zou iedereen de komende jaren georganiseerd op reis moeten gaan. Iemand met kennis van zaken is waardevol bij het uitzoeken van alles wat je nodig hebt en om je te helpen als er toch iets misgaat. Bijkomend voordeel is dat de overheid op deze manier veel beter zicht houdt op de reizigersstroom. Zolang alles ‘verboden’ is gaan mensen op eigen gelegenheid toch wel op reis en heb je totaal geen controle meer. Dat kan toch ook niet wenselijk zijn.

 

Het dagelijks leven in Costa Rica tijdens COVID

Na aankomst in Costa Rica heb ik eerst een afspraak met mijn lokale contact ter plaatse. Astrid, een Nederlandse Costa-Ricaanse, woont al meer dan 30 jaar in Costa Rica en zorgt voor ‘mijn’ gezinnen als ze in Costa Rica op reis zijn. We spreken af in mijn hotel en gaan daarna wat eten in Barrio Escalante, een hippe wijk in San Jose met gezellige restaurantjes. Ze is verheugd. Het is de eerste keer in 8 maanden tijd dat ze er ’s avonds op uit gaat. Dat ze niet thuis eet, maar in een restaurant. Sinds 3 weken is dit weer mogelijk (je moet wel om 21 uur weer thuis zijn), maar mensen zijn nog steeds voorzichtig. Het is voor het eerst dat Astrid weer meerdere mensen op straat ziet die zomaar genieten. Voor mij is het bijzonder om mee te maken. De horeca in Nederland is weliswaar weer dicht, maar de hele zomer waren we nog redelijk vrij om dingen te ondernemen.

 

Veerkracht en creativiteit

In San Jose word je geconfronteerd met de gevolgen van een lockdown van 8 maanden en het wegblijven van toeristen. Veel luiken van winkeltjes zijn dicht, om nooit meer open te gaan. Een somber straatbeeld. Niet in hartje centrum, waar grotere ketens hun deuren weer geopend hebben, maar juist de wijken om het centrum heen zijn hard getroffen. Maar er is ook veel veerkracht. Van Astrid hoor ik verhalen over mensen die hun baan (deels) kwijt zijn, maar op creatieve manieren in een eigen inkomen weten te voorzien. Door broodjes te bakken en verkopen bijvoorbeeld. En anderen die deze broodjes kopen om zo te kunnen helpen.

 

Men gaat niet bij de pakken neerzitten, maar doet wat nodig is om te overleven. Dat deze situatie niet lang kan blijven duren is duidelijk. Net als in Nederland is de behoefte aan een lichtpunt aan het einde van de tunnel nodig. Het openen van het land voor toeristen is zo’n lichtpunt. Maar zolang andere landen hun inwoners verbieden te reizen blijven de toeristen weg en wordt de lokale situatie nog niet beter.

 

Positivisme

Dit wordt ook onderstreept door de minister van Toerisme, die we ontmoeten tijdens een lunch. Net als veel van zijn landgenoten, valt ook bij hem het positivisme op. Hij gelooft in de toekomst. Wil ons heel graag zijn land laten zien. Ons laten ervaren wat alle betrokkenen doen om reizen op een veilige manier mogelijk te maken. En hij onderstreept hoe blij hij is dat wij, als pioniers, het aandurven om dit zelf te ervaren. Je zal maar verantwoordelijk zijn voor het toerisme in een land dat hier voor zo’n groot deel van het nationaal inkomen van afhankelijk is. Waar je uiteindelijk alles onder controle hebt, maar waar alsnog niemand mag/kan komen. Ik zou niet graag met hem ruilen.

 

Reizen in een veilige bubbel

Daarna is het tijd om ‘op reis’ te gaan. Met een kleine internationale groep reizen we op dezelfde manier als een familie zou doen. Met eigen vervoer. Wij in een busje met extra ruimte, een gezin op vakantie natuurlijk in een eigen huurauto. In beide gevallen heb je geen contact met anderen. Op deze manier blijf je in je eigen veilige ‘bubbel’. Mondkapjes binnen handbereik, want zodra je uit de auto stapt moet deze op. Overal waar je komt zijn hygiëneregels en controles. Je wast je handen voor je ergens binnen mag, er zijn ontsmettingsmiddelen en je temperatuur wordt opgemeten. In mijn hele leven ben ik nog niet zo vaak getemperatuurd als deze week. Bij aankomst in het hotel, maar ook voordat je de supermarkt of een restaurant in gaat bijvoorbeeld.

 

Net als thuis is alles er hier op gericht om je eigen groep af te schermen van de rest. In restaurants staan tafels ver uit elkaar. Overal wordt afstand gehouden. Bovendien heb je hier het geluk dat het het hele jaar door warm is, zodat het leven zich voornamelijk buiten afspeelt. Het geeft een veilig gevoel, zo’n eigen bubbel. En laat zien dat er ook op deze manier nog veel mogelijk is. Ver weg van mensenmassa’s, midden in de natuur is een reis naar Costa Rica juist een van die bestemmingen waar corona-proof vakanties goed mogelijk zijn.

Een groepsfoto met mijn reisgenoten: we hebben wat meer ruimte nodig dan vroeger.

 

De enige toeristen komen uit Costa Rica zelf

Ook onderweg worden we, het kan niet anders, geconfronteerd, met de gevolgen van het wegvallen van het toerisme. In bijna het hele land zijn hotels, maar ook restaurants gesloten. Speciaal voor ons worden zwembaden gevuld, hotels heropend en koks aan het werk gezet. Voor veel van de accommodaties is er op dit moment een soort tussenfase. Als er reserveringen zijn openen ze de deuren, maar het grootste deel van de tijd blijft het stil. Rustig is het er hoe dan ook nog altijd.

 

Enige uitzondering is Puerto Viejo aan de Caribische Kust. Hier zijn maar heel weinig gevallen van Covid geweest en gaat het leven op een redelijk normale manier verder. Met name in de weekenden is het in de hotels wat drukker. Niet met buitenlandse toeristen, maar met mensen uit San Jose die er even tussenuit willen. Net als bij ons is ook hier het binnenlands toerisme belangrijker dan ooit. Maar net als in Zuid-Europa of de Europese wintersportgebieden kunnen zij het enorme verlies van het internationaal toerisme niet goedmaken en zijn er nu veel mensen zonder werk en inkomen.

 

Blij om weer te reizen

Onderweg horen we veel verhalen. Van onze gids en chauffeur bijvoorbeeld, die zó ontzettend blij zijn weer op pad te kunnen. In een normale situatie zijn ze minimaal de helft van het jaar van huis, nu zijn ook zij 8 maanden niet de deur uit geweest. Vooral Annie, onze lieve enthousiaste gids, geeft aan er naar uit te kijken haar vrienden door het hele land weer te mogen ontmoeten. Dat haar huis inmiddels helemaal spik & span is, voorzien van een nieuwe verflaag en de tuin helemaal onder controle. Maar vooral dat ze nu wel genoeg taarten heeft gebakken voor de rest van haar leven. Ze is dankbaar dat haar man nog wel kon werken, want haar eigen inkomen, als freelance gids, was natuurlijk volledig weggevallen. Voor veel van ons, medewerkers in de reisbranche, is dit herkenbaar. Ook wij willen niets liever dan ons eigen werk weer te kunnen oppakken.

 

Dat maakt ook dat we meer dan dankbaar zijn deze reis te mogen maken. Natuurlijk heeft de hele situatie invloed op de manier van reizen en hoe je dingen ervaart. Maar het feit dat we merken dat je op een veilige manier wel op reis kunt is ontzettend waardevol. Het laadt de batterij weer op. En het zorgt ervoor dat in de landen zelf mensen een kans hebben om te overleven.

De laatste temperatuurcheck: op de luchthaven voor vertrek.

Weer thuis: in quarantaine

Na terugkeer ben ik 10 dagen in quarantaine gegaan. Ik heb het geluk dat ik thuis kan werken. Als dat de prijs is die ik moet betalen om op vakantie te mogen heb ik het er graag voor over. Zorgen dat ik besmet zou zijn geraakt had ik overigens niet. Buiten de mensen uit mijn eigen ‘bubbel’ heb ik geen contacten gehad. Net als thuis. Inmiddels al meer dan een jaar. Maar de energie van die andere omgeving doet zo ontzettend goed. Ik hoop ook echt dat we met elkaar snel een manier kunnen vinden om weer te mogen reizen. Veilig Reizen? Ik ben ervan overtuigd dat het kan!