S

Safe Travels – kunnen we dit jaar weer op reis?

Ons vakantieverbod is op opnieuw verlengd: tot minimaal half mei ‘mogen’ we niet op vakantie. Ook deze meivakantie kunnen we dus geen mooie plannen maken. Ik begrijp de redenatie, maar ik hoop ook dat de wereld snel weer een beetje meer open gaat.  Dat er niet alleen wordt gekeken naar de risico’s, maar ook hoe we op een veilige manier wel weer op reis zouden kunnen.

 

Inmiddels is naar het buitenland ‘op vakantie gaan’ al meer dan een jaar nauwelijks nog mogelijk. Laat staan een mooie reis maken buiten Europa. Tegelijkertijd is, sinds we met z’n allen thuis werken, leren en leven, de behoefte om even te ontsnappen aan ons kleine wereldje nog niet zo groot geweest. We zouden niets liever doen dan juist nu een vakantie te plannen. Even in een andere omgeving te zijn. Weer iets leuks te hebben waar we naar uit kunnen kijken. Maar wat zal er mogelijk zijn de komende zomer?

 

Nog altijd is de hele wereld oranje of rood. Met andere woorden: er is geen plek op de wereld waar we veilig naar toe kunnen reizen. Als je mij eerder had gevraagd of dat ooit zou kunnen gebeuren, had ik alles er op durven inzetten dat dat onmogelijk zou zijn. Maar hoe onwerkelijk ook, het is de dagelijkse realiteit. Reizen kan en mag nog steeds niet. Ondertussen bereiken ons ook heel andere, tegenstrijdige, beelden. Van volle vluchten naar zonbestemmingen in de Caribbean bijvoorbeeld. Van mensen die er zo hard aan toe zijn de dagelijkse coronarealiteit te ontsnappen dat een vakantie voor hen inmiddels voelt als een noodzakelijke reis. Logisch. We zijn juist door de beperking in onze bewegingsvrijheid harder aan vakantie toe dan ooit.

 

Ondertussen maakt iedere Nederlander zijn eigen inschatting. Niet alleen over hoeveel mensen er bij ons thuis op bezoek mogen komen (we kunnen toch niet kiezen of opa óf oma op bezoek mag komen?), maar ook of we wel of niet tóch op vakantie gaan. Je moet het dan wel zelf organiseren en regelen, want de reisbranche kan dat niet. Terwijl juist nu onze kennis van lokale situaties heel waardevol is. Bovendien houd je met georganiseerde vakanties grip op de situatie. We weten dan wie zich waar in de wereld bevindt. Deze kennis moet voor de overheid van belang zijn, maar deze controle zijn ze volledig kwijt als reizigers noodgedwongen alleen zelf dingen kunnen organiseren.

Het virus laat zich niet stoppen door reisbeperkingen. Ons gedrag is bepalend.

Natuurlijk is er veel tegen reizen in te brengen. Zeker nu we te maken hebben met gemuteerde en besmettelijkere varianten van COVID. Waar mogelijk wil je natuurlijk niet dat nieuwe varianten zoals deze door reizigers worden verspreid. Maar de praktijk leert dat we dit niet kunnen voorkomen. Het virus laat zich niet stoppen door reisbeperkingen. Ons gedrag is bepalend. Als wij ervoor zorgen dat we, waar we ook zijn, niet besmet raken, nemen we het virus niet mee. En testen is dan essentieel. Die verplichte test voordat je op reis gaat (en een voordat je weer terugkomt) is kostbaar en vervelend, maar maakt reizen wel mogelijk. Terwijl je maximale controle over de verspreiding van het virus houdt.

 

Dat er behoefte is aan vakanties en reizen staat natuurlijk niet ter discussie. En dat reizen belangrijk is voor de wereldwijde economie ook niet. Al vrij snel na het uitbreken van de COVID-pandemie bleek dat er enorme gevolgen zijn voor het wereldwijde toerisme. Vooral voor die landen die voor een groot deel van hun nationaal inkomen afhankelijk zijn van toerisme, zijn de gevolgen rampzalig. De situatie, die ik aan het begin van de pandemie schetste in mijn artikel over hoe reizen tijdens en na corona zullen veranderen, is nog niets verbeterd. Overheden hebben geen potjes meer, inwoners hebben te maken met hongersnood, dieren met stroperij. Zolang toeristen wegblijven zal de situatie in bijvoorbeeld Afrika verder verslechteren. In veel van deze landen vallen er heel wat meer doden als gevolg van het wegblijven van de toeristen dan door COVID zelf.

Zouden we niet moeten kijken hoe we het toerisme weer langzaam op gang zouden moeten kunnen brengen? Op een verantwoorde manier?

Van mijn contacten over de hele wereld hoor ik alarmerende berichten. Landen gaan weer open voor toeristen. Op een veilige manier, goed doordacht, waarbij toeristen in een veilige ‘bubbel’ blijven. Sommige van deze landen hebben zelfs nauwelijks met COVID-besmettingen te maken gehad. Maar zolang de westerse landen reizen verbieden, blijven de toeristen weg. Een ramp voor deze mensen, met wie ik al heel lang samenwerk. Mensen die met kunst en vliegwerk, optimisme en heel veel creativiteit de afgelopen periode het hoofd boven water hebben weten te houden, maar waar alle rek er nu wel uit is. En waar steun van de overheid niet (langer) mogelijk is. Het doet pijn om te zien dat hier partijen mogelijk weg zullen vallen. Dat de leuke plekjes waar gezinnen graag verblijven de crisis mogelijk niet overleven en ik deze dus in de toekomst niet meer kan gebruiken. Vooral ook omdat er voor de eigenaren en de mensen die er werken geen vangnet is.

 

Zouden we niet moeten kijken hoe we het toerisme weer langzaam op gang zouden moeten kunnen brengen? Op een verantwoorde manier? Niemand zit er immers op te wachten dat deze situatie nog veel langer duurt dan noodzakelijk is. We willen allemaal aan de coronaregels voldoen, zodat we uiteindelijk sneller onze vrijheid terug kunnen krijgen. Maar is het écht de enige optie dat er simpelweg niets mogelijk is?

 

Belangrijke vraag: is ‘veilig reizen’ mogelijk?

Het WTTC (World Travel & Tourism Council) houdt zich hier vanaf het begin van de crisis al mee bezig. Zij hebben in mei 2020 al richtlijnen opgesteld waar landen en accommodaties aan zouden moeten voldoen om op een veilige en hygiënische manier toeristen te kunnen ontvangen. Niet ieder voor zich, maar algemeen geldende richtlijnen waarvan is bewezen dat ze de kans op een besmetting minimaliseren. Afgestemd met instanties die kennis van zaken hebben, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en het Centrum voor ziektebestrijding en -preventie (CDC).

Er zijn tal van plekken in de wereld die inmiddels het predicaat “Safe Travels” van het WTTC dragen.

Als de protocollen op alle plekken worden nageleefd én iedereen zich aan de regels houden, zou veilig reizen mogelijk moeten zijn. Het risico besmet te raken heeft dan veel meer te maken met ons eigen gedrag dan de plek waar we ons bevinden. We zijn dus niet gebonden aan één plek. Natuurlijk houden landen het recht om in specifieke situaties, zoals een snelle toename van het aantal besmettingen in een gebied, de reisbewegingen te beperken. Maar dat hoeft niet direct tot gevolg te hebben dat álle landen buiten Europa niet toegankelijk zouden zijn. Zeker niet die landen waar corona nauwelijks voorkomt.

 

Er zijn tal van plekken in de wereld die inmiddels het predicaat “Safe Travels” van het WTTC dragen. Niet alleen landen, maar ook losse regio’s kunnen hiervoor in aanmerking komen. Landen of regio’s die een protocol hebben, houden zich aan de protocollen en zorgen dat toeristen veilig op vakantie of op reis kunnen. Niet zo onbezorgd als vroeger en met heel veel regels waar je als toerist aan moet voldoen. Maar dat is nu eenmaal hoe het op dit moment is, waar je ook ter wereld bent. Een mondkapje is een onmisbaar item in je bagage, een extra verzekering en een PCR of sneltest zijn waarschijnlijk ook noodzakelijk. Maar hiermee is het wel mogelijk dit belangrijke deel van de wereldwijde economie, waar toerisme voor meer dan 10% aan bijdraagt en waar maar liefst 330 miljoen mensen direct werkzaam zijn, te herstellen. Nog belangrijker: dit biedt armere landen én de mensen hier die geen vangnet/inkomsten meer hebben weer een toekomst.

 

Een mondkapje is een onmisbaar item in je bagage, een extra verzekering en een PCR of sneltest zijn waarschijnlijk ook noodzakelijk.

 

 

Een land dat het “Safe Travels” certificaat al heel vroeg trots heeft binnengesleept is Costa Rica. Een land waar de gezondheidszorg van hoog niveau is. Waar men in staat is de verspreiding van Covid goed te controleren. Waar de inwoners doen wat nodig is voor hun eigen veiligheid en die van anderen. Een land waar je geen groter risico loopt besmet te raken dan ‘thuis’. Waar je reist in de bubbel van je eigen gezin, net zoals je zou doen als je in Nederland blijft. Maar waar je wel in een totaal andere omgeving bent. En je je batterij weer kunt opladen. Want terwijl de ene helft van de wereldbevolking snakt naar de inkomsten van toeristen, snakt de andere helft van de wereldbevolking naar een vakantie. En er zijn mogelijkheden genoeg om dit veilig te organiseren.

 

Ik kreeg in oktober de mogelijkheid om naar Costa Rica te kunnen reizen om zelf te ontdekken of en hoe je veilig kunt reizen. Zelf te ervaren wat “Safe Travels” inhoudt. En om van dichtbij te zien wat voor impact het niet-reizen heeft op een land dat voor een belangrijk  deel van haar nationaal product afhankelijk is van toerisme. Het was bijzonder om mee te maken en versterkt mijn beeld: het is zó ontzettend belangrijk dat we weer kunnen reizen. Maar ook dat we wereldwijd moeten samenwerken om op een veilige en verantwoordelijke manier reizen toch weer voorzichtig mogelijk te kunnen maken. Of we deze zomer weer op reis kunnen? Ik weet het niet. Maar ik blijf hoop houden!

 

>> Lees meer over mijn ervaring in Costa Rica midden in de Corona-pandemie.

CategoriesTips & meer