M

Met kleine kinderen in Argentinië (3) – Cachi en Cafayate

We vervolgens onze avontuurlijke rondreis door het noordwesten van Argentinië met onze drie kleine kinderen, Indy (4), Lukas (2) en Eva (1,5). Nadat we Buenos Aires, de pampa en Salta en omgeving hebben bezocht trekken we nu langzaam naar het zuiden. Hier gaan we o.a. naar het wijngebied bij Cafayate. We rijden vaak over onverharde wegen door indrukwekkende natuurparken, proeven wijn en genieten van het lokale dorpsleven.

 

Na een ontspannen ´rustdag´ op een boerderij bij Salta gaat onze roadtrip verder. We rijden richting het zuiden, naar het dorpje Cachi. Ook dit dorpje ligt in de bergen, op 2280 meter hoogte. De route er naartoe voert door een National Park, Parque Nacional Los Cardones. Dit park is vernoemd naar de grote cactussen die door de indianen werden gebruikt als hout bij de bouw van hun huizen.

 

Cactussen zien we in dit gebied inderdaad genoeg, al zijn het er niet meer dan we in de bergen in de omgeving van Tilcara hebben gezien. De enkele huizen die we zien, zijn gebouwd met steen. Blijkbaar heeft het hout van de cactussen niet zo´n lange levensduur en zijn de woningen inmiddels aangepast aan de moderne tijd. De route zelf is opnieuw de moeite waard. We rijden door hoge bergen en we zien nu zelfs ook wat sneeuw op de hoogste bergtoppen. Dat mag ook wel, want volgens de kaart zouden we bergen met een hoogte van bijna 6400 meter moeten kunnen zien. Onvoorstelbaar hoe hoog de sneeuwgrens hier ligt.

Het Argentijnse dorpsleven

 

De reis naar Cachi duurt lang, veel langer dan de ongeveer 150 kilometer doet vermoeden. Dit komt omdat de route dwars door de bergen gaat en het grootste deel van deze weg niet geasfalteerd is. De gravelweg heeft behoorlijk wat putten, kuilen en stenen, dus hard rijden is onmogelijk. Omdat we door dunbevolkte gebieden rijden kunnen we onderweg niet echt lunchen. De volkoren soepstengels en crackers die we altijd bij ons hebben komen daarom goed van pas.

 

Eenmaal in Cachi blijken we in een leuke accommodatie te verblijven. De kamers lijken zo uit een klooster te komen, we hebben zelfs een verlicht nisje met religieus icoon erin. Onze kamers liggen aan de straatkant en hoewel het een rustig dorpje is moeten we wennen aan de vele geluiden. In de vorige accommodaties hoorden we namelijk helemaal niets.

 

Cachi is een klein dorpje waar niet zo veel te doen en te zien is. We nemen een kijkje in de typisch Zuid-Amerikaanse kerk die de kinderen van binnen erg mooi vinden, vooral vanwege de kleurrijke beelden die er staan. Ook spelen we in de speeltuin en blijft vooral Lukas keer op keer enthousiast als hij weer een man op een paard voorbij ziet komen. In een souvenirwinkeltje kopen we twee fluiten en een trommeltje. Hier wordt door ons drietal intensief gebruik van gemaakt, waardoor het anders zo stille dorpje nu even iets minder stil is.

 

Café Oliver wordt ons stamcafé. Hoewel er niets te drinken zonder koolzuur te krijgen is (zelfs geen plat water!), is het de beste plek in Cachi om op Europese tijden iets te eten te krijgen. Het terras ligt direct aan het centrale plein, waardoor we een goed beeld krijgen van het dorpsleven. We passen ons aan aan het tempo van het dorpje en doen niet zo veel. Prima voor even, maar we vinden het ook leuk om na twee nachten weer door te reizen naar onze volgende bestemming.

Cafayate – schoenen voor vijf euro

 

Van Cachi naar Cafayate, de Argentijnse hoofdstad van de witte wijn, is opnieuw een stukje van nog geen 200 km waar we lang over rijden. De weg is niet geasfalteerd en niet zo best. De riviertjes gaan dwars over de weg en aangezien we geen 4WD hebben, zijn we blij dat het niet geregend heeft en er geen sneeuw in de bergen ligt. Om deze reden is dit bezoek het beste te bezoeken buiten de regentijd (mei t/m september is de beste reisperiode). Er rijden gelukkig nauwelijks auto`s, want op bepaalde delen is de weg maar één auto breed. Als we een auto tegenkomen, moeten we ook een stukje achteruit rijden. Dit is best een uitdaging en niet een van mijn favoriete momenten van de reis.

 

De kinderen kijken onderweg naar buiten en genieten van alles wat we onderweg tegenkomen, zoals cactussen, gekleurde bergen, sneeuw op bergtoppen en kerkjes.

 

De route is opnieuw weer mooi en indrukwekkend. We gaan door de Calchaqui vallei; een route die van het gebaande pad afgaat. We zijn vooral onder de indruk van de weg van de fletchas (pilaren) waar we tussen schitterende rotsformaties door rijden. Ondanks de uurtjes in de auto gedragen de kinderen zich heel goed op de achterbank. De jongste twee slapen regelmatig nog wel een uurtje. Ook kijken ze mee naar buiten en genieten van alles wat we onderweg tegenkomen. Regelmatig wordt bepaald aan welke kant van de auto we het mooiste uitzicht hebben. Paarden (met en zonder berijder) zijn nog altijd favoriet, maar ook cactussen, gekleurde bergen, sneeuw op de bergtoppen, kerkjes en speeltuintjes worden nog steeds enthousiast benoemd. Ook vinden ze het geweldig als we een rivier oversteken en we vaak de spetters tot op de ramen krijgen.

 

Het dorpje Cafayate doet niet erg Argentijns aan en is een plaatsje met terrasjes op straat en de nodige souvenirwinkeltjes. In en rond het dorpje heb je verschillende bodega`s met enorme wijngaarden. Een aantal van deze kun je bezoeken om wijn te proeven. Ook onze favoriete wijn, Don David, komt hier vandaan.

 

Ons hotel ligt midden tussen de druivenvelden. Vanaf onze kamers kijken we er over uit. Terwijl wij genieten van een wijntje, spelen de kinderen winkeltje, waarbij behalve de shampooflesjes van het hotel ook schoenen en vieze sokken worden `verkocht`. We kunnen onze eigen schoenen terugkopen van de kinderen voor 5 euro, terwijl het flesje shampoo 30 euro kost. De waarde van geld ontgaat ze nog, maar ze hebben wel weer veel plezier met elkaar.

Berggeitjes

 

De route van Cafayate naar Salta moet zeer indrukwekkend zijn en omdat wij hier niet komen besluiten we op onze “vrije dag” te kijken wat er zo bijzonder aan is. Vooral de eerste 40 kilometer vanaf Cafayate moet de moeite waard zijn door de prachtige rotsformaties waar je langs rijdt. Deze hebben allemaal een naam gekregen en we zien onder andere “het kasteel”, “de obelisk” en “het amfitheater”. Ook hebben we een kijkje genomen in “de keel van de duivel”, een inham in de rots. Indy en Lukas vinden het erg leuk om tegen de wanden te klimmen. Eva zit veilig in de rugdrager, want anders had zij ongetwijfeld meegedaan en het hoogste van allemaal geklommen.

 

Op de terugweg rijden we nog een inham in om een stukje door het gebied te wandelen. De kinderen zijn niet echt geïnteresseerd, het zwembad bij het hotel is aantrekkelijker. We rijden dus terug naar het hotel, waar ze zich vermaken in het koude water. Ondertussen worden we gefilmd door een ploeg van de Venezuelaanse televisie die hier een programma over Cafayate en het hotel opnemen. Wie weet zijn onze kinders binnenkort dus te zien op de televisie aldaar.

 

Na Cafayate rijden we verder door naar het zuiden van Argentinië, waar we twee nationale parken willen bezoeken die zijn uitgeroepen tot UNESCO-sites: Talampala en Valle de Luna. Binnenkort plaats ik dit deel ook op Reismama!

 

 

CategoriesGeen categorie